1. Zacznij tutaj

Impozytor układa gotowe do druku arkusze z plików PDF od klienta: rozmieszcza użytki, dorabia spady, dokłada znaczniki cięcia i pasery, sprawdza plik przed drukiem, a jeśli trzeba — naprawia go. Do tego prowadzi rejestr zleceń, magazyn papieru i (w profilu drukarni) wyceny i oferty. Działa lokalnie na Twoim komputerze — pliki klientów nigdzie nie wychodzą.

1.1. Uruchamianie i zatrzymywanie

Na Macu otwórz Impozytor (albo plik Uruchom Impozytor.command), na Windows Uruchom Impozytor.bat. Program otwiera własne okno; zamknięcie okna zatrzymuje pracę. Jeśli wolisz pracować w przeglądarce, wejdź na http://localhost:8765.

1.2. Pierwsze uruchomienie — kreator

Kreator zadaje dwa pytania: profil pracy i nazwa firmy (trafia na karty zlecenia i oferty). Możesz podać też opis maszyny — pojawi się w nagłówku i na dokumentach. Kreator uruchomisz ponownie kiedy chcesz: Ustawienia → Profil pracy → Uruchom kreator ponownie.

Zaraz po kreatorze warto zrobić dwie rzeczy:

1. Ustawienia → Maszyna i hot folder — wpisz ścieżkę hot foldera maszyny. Wtedy przycisk „Wyślij do druku” zaczyna działać. Bez tego program też robi gotowe PDF-y, tylko trzeba je przenieść ręcznie.
2. Cennik — popraw ceny papierów i kliki wg swojej umowy serwisowej. Bez tego koszty i ceny będą wzięte z przykładowych wartości.

1.3. Jak zbudowany jest ekran

• Nagłówek — zakładki pracy (Impozycja, Wycena, Łączenie, Zlecenia, Klienci, Magazyn, Statystyki) i po prawej zakładki konfiguracji (Szablony, Cennik, Ustawienia, Pomoc). Kropka na końcu pokazuje stan hot foldera maszyny: zielona = działa, czerwona = nieustawiony albo niedostępny (najedź, żeby zobaczyć ścieżkę).
• Lewa kolumna Impozycji — siedem kroków w kolejności, w jakiej się z nich korzysta: plik, szablon, tryb, arkusz, użytek, układ, znaczniki.
• Środek — podgląd arkusza z podsumowaniem nad nim (ile użytków, ile arkuszy, jaki spad) i ostrzeżeniami pod nim.
• Prawa kolumna — nazwa pracy i termin, kalkulacja oraz przyciski: Generuj zaimpozowany PDF, Zapisz zlecenie, Karta zlecenia, Wyślij do druku. Na węższych ekranach ta grupa przyczepia się do dołu okna, żeby zawsze była pod ręką.

2. Krok 1 — plik PDF

Przeciągnij PDF na pole na górze lewej kolumny albo kliknij i wybierz plik. Przy dużych plikach widać pasek postępu (procenty i megabajty) oraz osobną fazę „analizuję plik” — wtedy program liczy miniatury i preflight.

2.1. Kilka plików w jednej pracy

Możesz dodać więcej niż jeden plik — typowo osobno przód i tył wizytówki. Każdy plik na liście ma rozwijane pole roli:

• przód / tył — program skleja je naprzemiennie w jeden dokument (str. 1 = przód, str. 2 = tył).
• oryginał — plik źródłowy odłożony na boku (pojawia się po naprawie: naprawiona kopia staje się przodem, oryginał zostaje do porównania).

Przycisk ✕ usuwa plik z pracy. Jeśli wgrasz ten sam plik drugi raz, program zapyta, czy go podmienić, czy dodać jako drugi — nie zrobi po cichu dwóch identycznych pozycji.

Gdy chcesz na jednym arkuszu ułożyć różne prace (a nie przód i tył jednej), użyj przycisku „Kilka prac razem na arkuszu →” — przenosi do zakładki Łączenie (rozdział 16).

2.2. Dokument wielostronicowy

Jeśli wgrany plik ma więcej niż dwie strony, nad podglądem pojawia się pasek z trzema propozycjami:

• Broszura zeszytowa — strony trafią na składkę w kolejności do zszycia.
• Osobne użytki (co 2 strony) — każda para stron to jeden użytek dwustronny (np. 10 różnych wizytówek pracowników w jednym pliku).
• Tylko str. 1–2 — reszta pliku jest ignorowana.

2.3. Rozkładówki

Gdy strony pliku są dwa razy szersze niż wysokie (albo odwrotnie), program rozpoznaje rozkładówki i proponuje przycisk „Rozkładówki” przy pliku: rozcina każdą stronę na dwie (można wybrać, czy pierwsza i ostatnia to okładka). Powstaje nowy plik, oryginał zostaje.

2.4. Informacje o pliku

Pod listą plików program pokazuje to, co naprawdę jest w PDF-ie: liczbę stron, wymiar strony, wymiar netto z TrimBox (ramki formatu po obcięciu) i dostępny spad. To pierwsze miejsce, w którym widać, czy plik jest przygotowany poprawnie.

3. Preflight — sprawdzanie pliku

Preflight uruchamia się sam po wgraniu pliku. Plakietka pokazuje wynik jednym słowem:

• OK (zielona) — nic nie wymaga uwagi.
• UWAGI (żółta) — plik da się wydrukować, ale coś jest nietypowe (np. brak spadu, nieosadzone fonty). Przeczytaj i zdecyduj.
• BŁĘDY (czerwona) — coś, co realnie zepsuje druk albo uniemożliwi impozycję (brak stron, plik zaszyfrowany, uszkodzona treść).

Obok plakietki jest podsumowanie w rodzaju „0 błędów · 1 uwaga · 2 informacje”, a strzałka ▾ rozwija pełną listę. Każda pozycja jest napisana po polsku i mówi, co zrobić — nigdy nie zobaczysz tu kodu programisty ani ścieżki pliku technicznego.

3.1. Co program sprawdza

• Format i TrimBox — czy wszystkie strony mają ten sam rozmiar, czy jest ramka formatu netto, czy TrimBox zgadza się z zamówionym użytkiem.
• Spad — ile milimetrów treści wychodzi za linię cięcia; osobno sygnalizuje spad zerowy, za mały i nierówny na różnych stronach.
• Fonty — czy wszystkie są osadzone w pliku (nieosadzony font maszyna podmieni własnym i tekst się rozjedzie).
• Kolory — elementy RGB, kolory dodatkowe (Pantone), czarny tekst zapisany w RGB, czerń rejestracyjna w tekście, białe elementy z nadrukiem (overprint).
• Obrazy — rozdzielczość w miejscu ułożenia (obraz 300 dpi powiększony dwa razy to realnie 150 dpi).
• Suma farb (TAC) — czy nie przekracza rozsądnego limitu dla druku cyfrowego.
• Przezroczystości, cienkie linie, adnotacje i formularze — rzeczy, które na maszynie zachowują się inaczej niż na ekranie.
• Uszkodzenia struktury — z rozróżnieniem: plik odzyskany, treść cała (uwaga) od część treści bezpowrotnie utracona (błąd). Jeśli pliku nie da się w ogóle wyrenderować, program mówi to wprost, zamiast pokazywać puste miniatury.

4. Naprawa pliku

Jeśli preflight znajdzie coś, co program umie sam naprawić, przy plakietce pojawia się przycisk „Napraw plik…”. Naprawa działa w całości wewnątrz Impozytora — nie trzeba niczego doinstalowywać (żadnego Ghostscripta), a profil ICC i zamienniki fontów są w paczce programu.

4.1. Co można naprawić

• RGB → CMYK — konwersja przez profil ISO Coated v2 300% (wbudowany) albo Twój własny profil ICC wskazany w Ustawieniach (np. wyeksportowany z Fiery).
• Czarny tekst na czysty K — czarny zapisany jako RGB(0,0,0) po zwykłej konwersji robi się „brudną” czwórką farb; ta opcja zamienia go na 100% K. Włączona domyślnie, bo to najczęstsza przyczyna nieostrego, przebarwionego tekstu.
• Osadzanie fontów standardowych — Helvetica, Arial, Times i pokrewne zostają podmienione na metrycznie zgodne zamienniki (Liberation, Carlito, Caladea) i osadzone w pliku. Fonty symboliczne (np. ZapfDingbats) nie mają zamiennika — program to napisze wprost.
• Spłaszczenie przezroczystości (rasteryzacja stron) — z wyborem rozdzielczości. Używaj oszczędnie: to wolne i daje duże pliki. Zwykle lepiej zostawić przezroczystości maszynie.
• Spłaszczenie adnotacji i pól formularza — komentarze i pola, które inaczej mogłyby się nie wydrukować, stają się zwykłą treścią strony.

4.2. Porównanie przed / po

Po naprawie program pokazuje dwie miniatury obok siebie, listę „Naprawiono”, listę „Pozostało” oraz szczegóły (które fonty podmieniono, ile elementów przekonwertowano). Naprawiona kopia staje się przodem pracy, a oryginał zostaje na liście plików w roli oryginał — jednym kliknięciem możesz wrócić do wersji klienta.

5. Krok 2 — szablony

Szablon to zapamiętany zestaw ustawień impozycji: arkusz, użytek, spad, odstępy, tryb, znaczniki, odwrót. Wybierz go z listy w kroku 2, a wszystkie pola poniżej ustawią się same.

• Zapisz jako… (przy liście) — zapisuje obecne ustawienia jako nowy szablon; podajesz nazwę i kategorię (kategorie grupują listę).
• Zakładka Szablony — pełna lista: Użyj, Zmień nazwę, Usuń, papier domyślny, folder wejściowy (rozdział 20).

Program przychodzi z gotowymi szablonami na typowe prace: wizytówki, ulotki, zakładki, banery, broszury A4 i A5, ulotki składane. Możesz je zmieniać i usuwać jak własne.

6. Krok 3 — tryb pracy

6.1. Użytki (n-up)

Podstawowy tryb: ten sam (albo kolejne) użytek powielony na arkuszu. Wizytówki, ulotki płaskie, naklejki, zakładki, bilety.

6.2. Ulotka składana

Plik to rozłożona ulotka (np. A4 poziomo: strona 1 = zewnętrzna, strona 2 = wewnętrzna). Wybierasz rodzaj falcu:

• na pół (1 falc),
• na 3 zwijany (C) — jeden panel wchodzi do środka,
• harmonijka na 3 (Z),
• okienkowy (gate) — dwa panele zawijane do środka,
• harmonijka na 4.

Falce mogą być pionowe (panele obok siebie) albo poziome (panele nad sobą). Kompensacja zwęża panel zawijany do środka — bez niej złożona ulotka nie domyka się równo; 2 mm to typowa wartość dla papieru 130–170 g. Program pokazuje wyliczone szerokości paneli pod ustawieniami, rysuje fioletowe linie falcu na podglądzie i dodaje znaczniki falcu na arkuszu.

6.3. Broszura zeszytowa i klejona

Tryb Broszura układa strony na składki. Do wyboru dwie oprawy:

• zeszytowa (zszywana) — jedna składka, strony w kolejności do zszycia w grzbiecie.
• klejona (składki + grzbiet) — dokument dzielony na składki po 4, 8, 12, 16 lub 32 strony; program liczy grubość grzbietu z gramatury papieru i liczby stron, a okładkę składa jako jedną rozkładówkę tył | grzbiet | przód. Pole naddatek na frezowanie odsuwa strony od grzbietu, żeby nóż nie zjadł treści.

Creep (kompensacja pełzania) przesuwa strony bliżej grzbietu tym mocniej, im dalej są od środka składki — inaczej po obcięciu marginesy w środku broszury byłyby węższe. Domyślnie liczy się z grubości wybranego papieru; można wpisać własną wartość.

Puste strony (gdy liczba stron nie dzieli się przez 4) można wstawić na końcu albo przed tylną okładką. Okładka na innym papierze wydziela pierwszy arkusz do osobnego pliku …_okladka.pdf, środek do …_srodek.pdf — kalkulacja i wysyłka do druku liczą oba papiery.

7. Krok 4 — arkusz i marginesy

Wybierz arkusz z listy gotowych formatów (SRA3, A3+, 330×487, 330×1300 i inne) albo wpisz własny wymiar. Margines to obszar, którego program nie zajmie treścią — maszyna nie drukuje do samej krawędzi, a chwytaki potrzebują miejsca. Zaznacz osobno, żeby ustawić cztery marginesy niezależnie (typowo większy margines od strony chwytaków).

Przycisk „Porównaj arkusze” liczy tę samą pracę na wszystkich dostępnych arkuszach i pokazuje tabelę: ile użytków wejdzie, ile arkuszy trzeba, ile to kosztuje. Najtańszy wariant jest wyróżniony, a jednym kliknięciem przenosisz go do ustawień.

8. Krok 5 — użytek i spad

Użytek to format netto, po obcięciu (wizytówka: 85 × 55 mm). Zostaw pola puste, żeby wziąć wymiar z pliku (z TrimBox), albo wybierz produkt z listy, albo wpisz ręcznie.

Spad to treść wychodząca za linię cięcia, żeby po obcięciu nie było białych pasków. Standard to 3 mm.

8.1. Auto-spad — gdy plik nie ma spadu

To najczęstszy problem z plikami od klientów. Trzy zachowania:

• nie dorabiaj – ostrzegaj — program tylko mówi, że spadu nie ma (bezpieczne domyślne).
• dorób lustrzanym odbiciem krawędzi — odbija pas treści przy krawędzi na zewnątrz. Działa świetnie na tłach, zdjęciach i deseniach; przy ramkach i tekście przy krawędzi da dziwny efekt.
• dorób powiększając treść — powiększa całą stronę tak, by wypełniła spad. Bezpieczne wizualnie, ale minimalnie zmienia rozmiar treści (przy wizytówce ok. 3%).

8.2. Skalowanie i spad ukryty w pliku

W rozwinięciu „Więcej”: Dopasuj (skaluj) do użytku przeskalowuje stronę do zamówionego formatu — używaj świadomie, bo zmienia proporcje pracy. Spad w pliku bez TrimBox mówi programowi, że plik ma spad, tylko nie zaznaczył go ramką (np. plik 91 × 61 mm to wizytówka 85 × 55 ze spadem 3 mm) — wpisz 3 i program obetnie prawidłowo.

9. Krok 6 — układ na arkuszu

• Kolumny / rzędy — puste znaczy „ile się zmieści”. Wpisz wartości, gdy chcesz wymusić konkretny układ (np. 2 × 5 pod nóż gilotyny).
• Obrót — auto wybiera orientację, w której zmieści się więcej użytków; bez obrotu i obróć 90° wymuszają wybór (np. kierunek włókien papieru).
• Odstęp X / Y — przerwa między użytkami. Zero znaczy wspólne cięcie (dwa użytki, jedno przejście noża — oszczędza papier). Odstęp równy podwójnemu spadowi daje osobne cięcia.
• Pozycja — czy blok użytków jest wyśrodkowany, przy górnej czy przy dolnej krawędzi.

9.1. Wypełnienie

• Powielanie — ten sam użytek na całym arkuszu (500 identycznych wizytówek).
• Kolejno — kolejne strony pliku obok siebie (10 różnych wizytówek pracowników).
• Cięcie i układanie — arkusze tak ułożone, że po pocięciu i ułożeniu stosów dostajesz komplety w kolejności (bilety, numerowane karty).

9.2. Dwustronnie i odwrót

Dwustronnie włączone znaczy: strona 1 pliku = przód arkusza, strona 2 = tył. Odwrót musi się zgadzać z ustawieniem maszyny:

• Top-Top (jak książka) — arkusz obracany wokół pionowej osi. Program odbija układ w poziomie.
• Top-Bottom (jak kalendarz) — arkusz obracany wokół poziomej osi. Program odbija układ w pionie.

Zakres stron pozwala wziąć z pliku tylko część, np. 1-8,11.

10. Krok 7 — znaczniki

• cięcia — kreski cięcia; styl na obwodzie bloku (typowo, gdy odstępy = 0) albo przy każdym użytku. Długość i odsunięcie od użytku ustawiasz obok.
• pasery — krzyże pasowania w narożnikach, do kontroli przód/tył.
• falc — kreski w miejscach falcu (ulotki składane, broszury).
• opis arkusza — nazwa pracy, numer arkusza, przód/tył, data, papier. Bardzo pomaga przy stosie arkuszy na maszynie.
• pasek kolorów — pasek CMYK do kontroli wizualnej, przy znaczniku pasowania u góry.

11. Podgląd arkusza

• Schemat — rysunek układu: co gdzie leży, jakie spady, gdzie znaczniki. Szybki, dobry do ustawiania.
• Wydruk — render gotowego PDF-a, dokładnie tego, co pojedzie do maszyny. Wolniejszy, ale to on pokazuje prawdę.
• Przód (A) / Tył (B) — przełączanie stron arkusza. Sprawdź tył zawsze, gdy praca jest dwustronna.
• ‹ / › — kolejne arkusze (broszury, prace na wielu arkuszach). Obok jest opis, np. arkusz 2 / 4 · składka 2.
• miniatury — wyłącz, gdy podgląd zwalnia przy dużych pracach.
• Zoom — kółko myszy nad podglądem, przeciąganie przesuwa, dwuklik wraca do 100%.

11.1. Podgląd użytku 1:1

Kliknij pojedynczy użytek na podglądzie (w widoku Schemat albo Wydruk) — otworzy się ten jeden użytek w skali 1:1 z trzema ramkami: niebieska = krawędź ze spadem, czerwona przerywana = linia cięcia, zielona przerywana = strefa bezpieczna 3 mm. Tekst i logotypy powinny być wewnątrz zielonej ramki.

11.2. Ręczne poprawki układu

Przycisk ✎ Popraw układ włącza tryb, w którym możesz przesunąć pojedynczy użytek:

• przeciągnij użytek myszą (przyciąganie co 0,5 mm),
• strzałki przesuwają o 0,5 mm, ze Shift o 5 mm,
• dwuklik (albo Delete) robi z użytku pusty — nic się w tym miejscu nie wydrukuje; drugi dwuklik przywraca,
• Wyczyść poprawki wraca do układu automatycznego, Gotowe zamyka tryb, Esc też.

Liczba ręcznych poprawek jest widoczna w podsumowaniu nad podglądem, żeby nikt jej nie przeoczył. Poprawki zapisują się razem ze zleceniem.

12. Generowanie PDF-a i wysyłka do druku

1. Generuj zaimpozowany PDF — tworzy gotowy plik. Pod przyciskiem pojawia się link do otwarcia i przycisk Pobierz. Nazwa pliku zawiera nazwę pracy, format arkusza i datę, więc dwie prace nigdy się nie nadpiszą.
2. Zapisz zlecenie — praca trafia do rejestru z numerem, terminem i wszystkimi ustawieniami. Możesz ją później otworzyć i przeliczyć od nowa.
3. Karta zlecenia — PDF do wydrukowania i włożenia w stos (rozdział 18).
4. Wyślij do druku — kopiuje gotowy PDF (i bilet JDF, jeśli włączony) do hot foldera maszyny. Jeśli hot folder nie jest ustawiony, program pokaże okno z podpowiedzią, gdzie go wpisać.

12.1. Hot folder

Hot folder tworzysz w kontrolerze maszyny (Fiery: Command WorkStation → Hot Folders; PRISMAsync, Xerox FreeFlow, Konica, Ricoh mają swoje odpowiedniki) i ustawiasz w nim: papier w formacie arkusza, bez skalowania (100%), dupleks zgodny z polem „Odwrót”. Na Macu folder sieciowy podłączasz przez Finder → Idź → Połącz z serwerem → smb://adres.

Bilet JDF (opcja) dołącza do PDF-a plik z parametrami zlecenia — papier, dupleks, nakład — żeby kontroler nie pytał. Wymaga włączonego Fiery JDF. Dla innych kontrolerów zostaw wyłączone; sam PDF działa z każdym hot folderem.

13. Łączenie prac na jednym arkuszu

Gdy masz kilka małych prac na tym samym papierze, nie ma sensu drukować każdej osobno. Zakładka Łączenie układa je razem tak, że wszystkie arkusze są identyczne, a liczba użytków każdej pracy jest dobrana do jej nakładu.

1. Zaznacz prace na liście. Są tam zlecenia ze statusem wycena / nowe / preflight / zaimpozowane, które mają plik PDF. Przycisk „+ pliki spoza zleceń” pozwala dorzucić luźne pliki.
2. Ustaw arkusz, wspólny papier, odstęp między pracami (typowo 10 mm — potrzebny na nóż), spad, margines i odwrót.
3. Ułóż na arkuszu — program pokazuje podgląd przodu i tyłu oraz podsumowanie: ile arkuszy, ile użytków której pracy, ile makulatury.
4. Generuj PDF i utwórz zlecenie — powstaje jeden PDF i jedno zlecenie zbiorcze; prace składowe dostają status połączone, żeby nie policzyć ich dwa razy.

14. Zlecenia — rejestr pracy

14.1. Numer i termin

Każde zapisane zlecenie dostaje numer w formacie rok/kolejny (np. 2026/0042), z opcjonalnym prefiksem z Ustawień (ZL-2026/0042). Numeracja startuje od 1 w każdym roku i nigdy się nie dubluje. Termin jest opcjonalny; pod polem widać czytelny podpis daty („7 września 2026”), a termin z przeszłości wymaga potwierdzenia — to blokuje literówki w roku.

14.2. Statusy

Status przesuwasz w szufladzie zlecenia: wycena → nowe → preflight → zaimpozowane → wysłane do druku → wydrukowane → wykończone → odebrane, plus anulowane i połączone. Plakietka przy zakładce liczy zlecenia aktywne (od wyceny do wykończone). Nadanie statusu „wydrukowane” zdejmuje papier z magazynu.

14.3. Szukanie, filtrowanie, sortowanie

• Szukaj — po numerze, nazwie, kliencie, nazwie pliku, produkcie i notatkach.
• Filtr — aktywne (domyślnie), wszystkie, konkretny status albo kosz.
• Kliknięcie w nagłówek kolumny sortuje; drugie kliknięcie odwraca kolejność. Przy dużym archiwum lista jest stronicowana (50–500 pozycji na stronę).
• Nad listą są liczniki: ile aktywnych, ile po terminie, ile na dziś.

14.4. Szuflada zlecenia

Kliknięcie wiersza otwiera szufladę ze wszystkim, co program wie o zleceniu: parametry impozycji, pliki, wynik, dokumenty, notatki, status. Przyciski:

• Otwórz w Impozycji — wczytuje pracę z powrotem do edycji (razem z plikami i ręcznymi poprawkami).
• Karta zlecenia / Oferta oferta: tylko drukarnia — generuje dokument.
• Historia zmian — kto i kiedy zmienił nakład, termin, status albo cenę; widać też zmiany zrobione z telefonu i przez folder wejściowy. To odpowiedź na „umawialiśmy się na 500”.
• Usuń — zlecenie idzie do kosza: znika z listy i ze statystyk, ale przez 30 dni można je przywrócić (filtr kosz → Przywróć). Dopiero „usuń trwale” kasuje bezpowrotnie.

15. Karta zlecenia i podgląd na telefonie

Karta zlecenia to jednostronicowy PDF do wydrukowania i włożenia w stos: numer, nazwa, klient, nakład, papier, format arkusza, liczba arkuszy i stron druku, odwrót, termin, lista kontrolna, miniatura arkusza i kod QR.

Wygląd ustawiasz w Ustawieniach → Wygląd dokumentów: logo (PNG z przezroczystością), kolor nagłówka, linii i akcentu, tytuł karty, notatka nad stopką, własna lista kontrolna (jedna pozycja w linii) oraz przełączniki: kod QR, lista kontrolna, miniatura arkusza, cena/koszt, adres i NIP w nagłówku, informacja o licencji. Przycisk Podgląd karty (PDF) pokazuje wynik z wpisanych wartości — jeszcze przed zapisaniem.

15.1. Telefon

Kod QR na karcie otwiera to zlecenie na telefonie: można zmienić status i dopisać notatkę przy maszynie, bez wracania do komputera. Przycisk 📱 Telefon w Zleceniach pokazuje kod QR do całej listy. Wymaga włączenia w Ustawieniach → Telefon i inne komputery w sieci i ponownego uruchomienia programu.

16. Magazyn papieru

Zakładka Magazyn pokazuje stan każdego papieru z cennika w arkuszach. Stan zmniejsza się automatycznie, gdy zlecenie dostanie status wydrukowane (o liczbę arkuszy razem z naddatkiem). Ręcznie możesz dopisać dostawę albo skorygować stan — każdy ruch trafia do listy Ostatnie ruchy z opisem.

Minimalny stan ustawiasz w Cenniku przy papierze. Gdy stan spadnie poniżej, przy zakładce pojawia się żółta plakietka, a w kalkulacji ostrzeżenie „brakuje N arkuszy”. Papier usunięty z cennika, ale z historią ruchów, zostaje widoczny jako (usunięty z cennika).

17. Automat — foldery wejściowe

Ten mechanizm robi impozycję bez otwierania programu: wrzucasz PDF do folderu, a po chwili w folderze wynik leży gotowy arkusz i powstaje zlecenie.

1. Ustawienia → Folder wejściowy — wskaż folder główny i zaznacz Włącz obserwowanie.
2. Szablony — przy szablonach, które mają obsługiwać automat, zaznacz Folder wejściowy. Program utworzy podfolder o nazwie szablonu. Taki szablon musi mieć wybrany papier — inaczej wycena byłaby bez kosztu papieru.
3. Opcjonalnie dopisz dodatkowe foldery (jedna ścieżka na linię) — np. udział sieciowy, na który wrzucają pliki klienci, albo drugi hot folder w innym miejscu. Muszą istnieć.

Nazwa pliku steruje pracą: nakład podajesz w nazwie (ulotki_500szt.pdf, ulotki_x500.pdf), a część przed nakładem staje się nazwą pracy. Jeśli pierwszy człon nazwy pokrywa się z klientem z kartoteki (kowalski_500szt.pdf), zlecenie zostanie mu przypisane. Przetworzone pliki idą do podfolderu gotowe, błędne do bledy.

Stan każdego obserwowanego folderu widać w Szablonach i w Ustawieniach jako kropkę: zielona = działa, żółta = istnieje, ale brak prawa zapisu, czerwona = nie istnieje (np. odłączony udział sieciowy). Obok jest licznik plików czekających i tych, które wpadły do bledy.

Opcja „Po impozycji wysyłaj do druku” dokłada automatyczną wysyłkę do hot foldera maszyny — wtedy cała droga od pliku do maszyny odbywa się bez człowieka. Można ją włączyć globalnie albo dla wybranego szablonu.

18. Cennik — skąd biorą się koszty

Cennik jest podstawą wszystkich liczb w programie: kosztu własnego (oba profile) i ceny dla klienta (profil drukarni). Wszystkie ceny są netto w złotych.

18.1. Papiery

Każdy wiersz to jeden papier: identyfikator, nazwa, gramatura, format arkusza, cena za arkusz, nazwa medium w Paper Catalog Fiery (do biletu JDF), tacka, grubość w µm (do liczenia grzbietu; puste = wyliczona z gramatury) i minimalny stan magazynowy.

18.2. Kliki

Cena za jedną stronę arkusza, osobno kolor i mono, w klasach zależnych od najdłuższego wymiaru arkusza (bo umowy serwisowe zwykle tak to liczą). Wpisz wartości ze swojej umowy — to najczęściej największa pozycja kosztu.

18.3. Wykończenie

Pozycje rozliczane za sztukę, za arkusz albo za zlecenie: zszywanie, bigowanie, falcowanie, laminowanie, numerowanie, klejenie. W kalkulacji zaznaczasz je jak listę zakupów i podajesz ilość tam, gdzie ma sens.

18.4. Ogólne

• Naddatek [%] i min. naddatek [ark.] — ile arkuszy dodać na próby i makulaturę (program nigdy nie doda więcej naddatku niż wynosi cały nakład).
• Stawka operatora [PLN/h] i przygotowanie domyślnie [min] — koszt pracy ludzkiej.
• VAT [%] i marża domyślna [%] tylko drukarnia.

Przycisk Zapisz cennik sprawdza wartości przed zapisem: ceny ujemne i wpisy nieliczbowe odrzuca, a przy podejrzanym rzędzie wielkości (np. 42 zł za arkusz zamiast 0,42) pyta o potwierdzenie. Eksport CSV zapisuje cennik do arkusza kalkulacyjnego, Przywróć domyślny wraca do wartości fabrycznych (po potwierdzeniu).

19. Ile to kosztuje — koszt własny

Karta Kalkulacja w prawej kolumnie Impozycji liczy się sama, na żywo, przy każdej zmianie układu. Podajesz nakład (w sztukach — przy broszurze w egzemplarzach) i papier, wybierasz kolor przodu i tyłu (kolor / mono / brak), zaznaczasz wykończenie.

W profilu „na własne potrzeby” (albo gdy zaznaczysz Na własne potrzeby przy konkretnej pracy) tabela pokazuje tylko koszt własny:

• Arkusze — netto + naddatek = razem, i ile to stron druku,
• Papier — liczba arkuszy × cena za arkusz,
• Kliki — liczba stron druku × cena kliku w klasie tego arkusza,
• Koszt własny (bez marży) — suma.

Jeśli papieru brakuje w magazynie, pod tabelą pojawia się ostrzeżenie z liczbą brakujących arkuszy. Gdy nakład jest pusty, zerowy albo ujemny, program nie pokazuje żadnej ceny — zaznacza pole na czerwono i pisze, czego brakuje.

20. Ustawienia — przewodnik po sekcjach

Ustawienia to jedna strona podzielona na karty. Na górze jest pole szukania — wpisz „hot”, „papier”, „kopia” i program pokaże tylko pasujące sekcje (obok widać, ile ich zostało). Wszystkie zmiany zapisuje przycisk Zapisz ustawienia na dole.

• Profil pracy — przełącznik drukarnia / własne potrzeby, nazwa maszyny, informacja o licencji, ponowne uruchomienie kreatora.
• Firma — nazwa, adres, NIP, e-mail, telefon; trafiają na karty zlecenia i oferty. tylko drukarnia ważność oferty i stopka oferty.
• Wygląd dokumentów — logo, kolory, tytuły, lista kontrolna, przełączniki elementów, podglądy PDF (rozdział 15).
• Maszyna i hot folder — ścieżka hot foldera (przycisk … otwiera wybór folderu), stan folderu, bilet JDF i nazwa urządzenia w JDF.
• Folder wejściowy — folder główny automatu, włącznik obserwowania, automatyczna wysyłka, stan folderów i log ostatnio przetworzonych plików (rozdział 17).
• Telefon i inne komputery w sieci — udostępnianie w sieci lokalnej, adres widoczny w sieci, pełny dostęp (rozdział 15.1).
• Naprawa plików – profil CMYK — własny profil ICC do konwersji RGB → CMYK. Puste = wbudowany ISO Coated v2 300%.
• Pasowanie przód/tył — arkusz testowy i korekta odwrotu (rozdział 22).
• Kopia zapasowa — tworzenie, przywracanie, automatyczne kopie (rozdział 21).
• Numeracja zleceń — prefiks numeru, np. ZL-.
• Maksymalny format maszyny — ostrzeżenie, gdy arkusz jest większy niż maszyna. Puste = bez kontroli.
• Domyślne — arkusz, margines, spad i odwrót, którymi program startuje przy nowej pracy.
• O programie — wersja i miejsce, w którym leżą dane.

21. Kopie zapasowe

Dwa rodzaje kopii:

• Kopia bazy — zlecenia, klienci, szablony, cennik, ustawienia, magazyn. Mała, szybka.
• Pełna kopia — dodatkowo wgrane PDF-y, wyniki impozycji i logo. Program pokazuje, ile miejsca zajmie, zanim ją zrobisz.

Możesz włączyć kopię bazy codziennie przy starcie i pełną kopię raz w tygodniu, z osobnymi limitami „zachowaj ostatnich N”. Lista kopii pokazuje datę, rozmiar i plakietkę pełna; każdą można pobrać albo usunąć.

Przywróć z pliku… wczytuje kopię z dysku. Przed przywróceniem program zawsze robi kopię bezpieczeństwa obecnego stanu i mówi, jak się nazywa — cofnięcie pomyłki jest zawsze możliwe. Plik, który nie jest kopią Impozytora, zostaje odrzucony z wyjaśnieniem.

22. Test pasowania przód/tył

Zanim wydrukujesz pierwszy większy nakład dwustronny na danej maszynie i danym presecie, sprawdź, czy tył pasuje do przodu.

1. Ustawienia → Pasowanie przód/tył: wybierz arkusz i odwrót, kliknij Generuj arkusz testowy (PDF).
2. Wydrukuj go dwustronnie, tym samym presetem co prace.
3. Obejrzyj arkusz pod światło. Na skalach przy środku odczytaj, o ile odwrót jest przesunięty patrząc z przodu: X (+ w prawo), Y (+ w dół).
4. Wpisz odczyt w pola Odczyt X i Odczyt Y i kliknij Zapisz ustawienia. Od tej pory każda strona B będzie przesuwana tak, żeby pasowała.

23. Kalkulacja i cena netto

W profilu drukarni tabela kalkulacji pokazuje pełną drogę od kosztu do ceny. Program liczy w tej kolejności:

1. Arkusze netto — z układu: ile użytków wchodzi na arkusz i ile arkuszy potrzeba na zamówiony nakład (przy broszurze: ile arkuszy tworzy jeden egzemplarz).
2. Naddatek — większa z dwóch wartości: procent z Cennika albo minimalna liczba arkuszy (nigdy więcej niż cały nakład). Razem daje arkusze razem.
3. Papier = arkusze razem × cena za arkusz. Przy broszurze z okładką na innym papierze okładki są liczone osobno, ze swoim naddatkiem.
4. Kliki = arkusze razem × cena kliku, osobno przód i tył, w klasie zależnej od najdłuższego wymiaru arkusza. Jeśli tył ma brak, płacisz tylko za jedną stronę.
5. Wykończenie — każda pozycja × ilość (za sztukę / za arkusz / za zlecenie).
6. Przygotowanie = minuty ÷ 60 × stawka operatora.
7. Koszt razem — suma powyższych.
8. Cena netto = koszt razem × (1 + marża %) × (1 − rabat %).
9. Brutto = cena netto × (1 + VAT %). Program pokazuje też zysk w złotych i jako procent ceny oraz cenę za sztukę netto i brutto.

23.1. Marża, rabat, cena ręczna

• Marża [%] — startuje z domyślnej z Cennika; możesz zmienić dla jednej pracy.
• Rabat [%] — puste znaczy „weź rabat z kartoteki klienta”. Wpisanie wartości nadpisuje rabat klienta tylko dla tej pracy.
• Cena netto ręcznie — gdy umówiłeś się z klientem na konkretną kwotę. Program przyjmuje ją jako cenę i przelicza od niej zysk, żebyś widział, czy praca się jeszcze opłaca.

23.2. Który arkusz jest najtańszy

Przycisk „Porównaj arkusze” (krok 4) liczy tę samą pracę na wszystkich arkuszach z listy i pokazuje koszt każdego wariantu. Przy większych nakładach różnica bywa większa niż cała marża, więc warto zerknąć, zanim wyślesz ofertę.

24. Szybka wycena bez pliku

Zakładka Wycena jest po to, żeby odpowiedzieć klientowi przez telefon — jeszcze nie ma pliku, a cena jest potrzebna teraz.

1. Wybierz produkt z listy albo podaj własny format netto (i liczbę stron przy broszurze).
2. Podaj nakład, jedno- czy dwustronnie, kolor czy mono, papier i arkusz.
3. Cena liczy się na bieżąco po prawej, razem z tabelą „który arkusz najtańszy”.

Trzy wyjścia z wyceny:

• Zapisz wycenę jako zlecenie — powstaje zlecenie ze statusem wycena. Gdy przyjdzie plik, otwierasz je w Zleceniach → Otwórz w Impozycji, dopinasz plik i status zmienia się sam. Historia wyceny zostaje.
• Oferta PDF — dokument dla klienta (aktywny po zapisaniu wyceny).
• Przejdź do impozycji z tymi ustawieniami — przenosi parametry do zakładki Impozycja.

25. Klienci i rabaty

Kartoteka klienta to nazwa, NIP, e-mail, telefon, adres, rabat stały [%] i notatki. Rabat wchodzi do kalkulacji automatycznie, gdy wpiszesz klienta w polu Klient — nie musisz o nim pamiętać.

Kliknięcie klienta otwiera szufladę z historią jego zleceń: numery, nazwy, nakłady, ceny, statusy. Przycisk Powtórz przy zleceniu tworzy nową pracę z tymi samymi ustawieniami (z dopiskiem „(powtórka)” w nazwie) — najszybsza droga przy dodruku.

Pole Klient w Impozycji i w Wycenie podpowiada nazwy z kartoteki. Nowego klienta dodajesz przyciskiem + Nowy klient; klienta z historią zleceń program nie pozwoli usunąć bez ostrzeżenia.

26. Oferta PDF

Oferta to dokument dla klienta: nagłówek z Twoim logo i danymi firmy, dane klienta, opis pracy (format, nakład, papier, druk, wykończenie), cena netto, VAT, brutto, cena za sztukę, termin ważności i stopka.

Powstaje z zapisanego zlecenia — w Impozycji (Oferta PDF), w Wycenie albo w szufladzie zlecenia. Wygląd ustawiasz w Ustawieniach → Wygląd dokumentów (te same kolory i logo co karta zlecenia) plus dwie rzeczy tylko dla oferty: ważność oferty [dni] i stopka oferty (np. informacja o warunkach płatności). Przycisk Podgląd oferty (PDF) pokazuje wynik przed zapisaniem ustawień.

27. Statystyki

Zakładka Statystyki podsumowuje sprzedaż: kafelki z liczbą zleceń, przychodem netto, kosztem i zyskiem, a pod nimi rozbicia po miesiącach, papierach, klientach i produktach.

Do statystyk nie wchodzą: zlecenia ze statusem wycena (jeszcze nie sprzedane), anulowane oraz połączone składowe zleceń zbiorczych (żeby nie policzyć ich dwa razy). Zlecenia w koszu też nie są liczone.

Rozbicie po papierach pokazuje, na czym naprawdę pracujesz — bywa dobrą podstawą do rozmowy o rabacie z hurtownią. Rozbicie po produktach pokazuje, które prace są warte szablonu i folderu wejściowego.

28. Eksport do arkusza kalkulacyjnego

• Cennik → Eksport CSV — cały cennik papierów do Excela / Numbers (np. do porównania z nowym cennikiem hurtowni).
• Szuflada zlecenia → CSV — pełne rozbicie kalkulacji tego zlecenia, pozycja po pozycji. Przydaje się, gdy klient pyta „z czego wynika ta cena”, albo do księgowości.

Pliki są w formacie CSV z separatorem rozpoznawanym przez polskiego Excela, więc otwierają się dwuklikiem.

29. Przepisy na typowe prace

29.1. Wizytówki 85 × 55, 500 szt., dwustronnie

1. Wgraj plik (albo dwa pliki: przód i tył — rolę ustaw na liście).
2. Szablon: Wizytówki 85×55 · SRA3. Albo ręcznie: arkusz 320 × 450, użytek 85 × 55, spad 3, odstępy 0, obrót auto, wypełnienie powielanie, dwustronnie, odwrót jak w maszynie.
3. Sprawdź preflight; jeśli plik nie ma spadu, ustaw auto-spad lustrzane odbicie (przy zdjęciach i tłach) — i zobacz podgląd 1:1, czy nic ważnego nie wchodzi w linię cięcia.
4. Nakład 500, papier Kreda 350 g. Sprawdź podgląd Tył (B).
5. Generuj → Zapisz zlecenie → Karta zlecenia → Wyślij do druku.

29.2. Ulotka A4 składana na 3 (C), 1000 szt.

1. Plik to rozłożone A4 poziomo: str. 1 zewnętrzna, str. 2 wewnętrzna.
2. Tryb Ulotka składana, falc na 3 zwijany (C), falce pionowe, kompensacja 2 mm, węższy panel zgodnie z projektem.
3. Porównaj wyliczone szerokości paneli z projektem klienta — to jedyny moment, w którym można wyłapać, że grafik zrobił równe panele.
4. Znaczniki: cięcia + falc. Sprawdź, czy fioletowe linie na podglądzie trafiają w miejsca zgięć.

29.3. Broszura A5, 32 strony, zszywana, okładka 250 g

1. Wgraj plik wielostronicowy → na pasku nad podglądem wybierz Broszura zeszytowa.
2. Arkusz SRA3, użytek A5 (148 × 210), spad 3.
3. Oprawa zeszytowa, creep z grubości papieru, papier środka wybrany w kalkulacji.
4. Zaznacz Okładka na innym papierze i wskaż papier 250 g — powstaną dwa PDF-y (…_okladka.pdf, …_srodek.pdf), a kalkulacja policzy oba papiery.
5. Przejdź ‹ / › po wszystkich arkuszach i sprawdź kolejność stron na podglądzie Wydruk.

29.4. Broszura klejona, 96 stron

Jak wyżej, ale oprawa klejona, składki po 16 stron, naddatek na frezowanie 3 mm. Program pokaże wyliczoną grubość grzbietu — porównaj ją z okładką od klienta (grzbiet w projekcie musi mieć tę szerokość). Okładka jest składana jako rozkładówka tył | grzbiet | przód.

29.5. Dodruk wcześniejszej pracy

Zlecenia → znajdź pracę → szuflada → Otwórz w Impozycji (albo, w profilu drukarni: Klienci → klient → Powtórz). Wszystkie ustawienia, pliki i ręczne poprawki wracają; zmieniasz tylko nakład.

29.6. Codzienny automat

Jeśli co dzień robisz tę samą pracę (np. etykiety dla jednego klienta): zapisz szablon, włącz mu folder wejściowy i papier domyślny, a klientowi podaj folder sieciowy jako dodatkowy folder. Odtąd wystarczy, że wrzuci plik z nakładem w nazwie.

30. Coś nie działa — co sprawdzić

Kliknąłem przycisk i nic się nie stało

Program pokazuje każdy błąd komunikatem na dole ekranu. Jeśli przycisk jest szary — najedź na niego, podpowiedź powie, czego brakuje. Jeśli komunikat mówi o różnych wersjach interfejsu i serwera, zamknij Impozytor i uruchom ponownie.

„Wyślij do druku” nie działa

Hot folder nie jest ustawiony albo jest niedostępny (kropka w nagłówku jest czerwona). Sprawdź Ustawienia → Maszyna i hot folder; przy folderze sieciowym upewnij się, że udział jest podłączony (Mac: Finder → Idź → Połącz z serwerem).

Tył nie pasuje do przodu

Najpierw sprawdź, czy pole Odwrót zgadza się z ustawieniem maszyny. Potem zrób test pasowania (rozdział 22) i wpisz odczyt. Jeśli przesunięcie jest duże i nierówne na arkuszu, to kalibracja maszyny, nie impozycja.

Po obcięciu są białe paski

Plik nie miał spadu, a auto-spad był ustawiony na nie dorabiaj. Ustaw lustrzane odbicie albo poproś klienta o plik ze spadem 3 mm. Podgląd 1:1 pokazuje to jednoznacznie.

Czarny tekst wyszedł brudny / nieostry

Czarny był zapisany w RGB. Napraw plik z włączoną opcją „czarny tekst na czysty K” (rozdział 4).

Tekst rozjechał się względem pliku klienta

Nieosadzony font. Preflight to pokazuje; naprawa pliku osadzi zamienniki. Przy fontach symbolicznych zamiennika nie ma — trzeba poprosić o plik z osadzonymi fontami albo o PDF/X.

Cena wyszła absurdalnie wysoka albo niska

Sprawdź cenę arkusza w Cenniku (czy nie ma 42 zamiast 0,42) i czy wybrany jest papier — bez papieru program pisze, że cena jest niekompletna. Przy zapisie cennika program sam pyta o potwierdzenie przy podejrzanych wartościach.

Automat nie przetwarza plików

Kolejno: czy Włącz obserwowanie jest zaznaczone; czy szablon ma zaznaczony folder wejściowy i wybrany papier; czy kropka stanu folderu jest zielona; czy plik ma nakład w nazwie. Pliki, których nie dało się przetworzyć, leżą w podfolderze bledy, a przyczynę widać w logu w Ustawieniach.

Telefon nie otwiera zleceń

Udostępnianie w sieci wymaga zaznaczenia w Ustawieniach i ponownego uruchomienia programu. Telefon musi być w tej samej sieci Wi-Fi. Jeśli adres jest inny niż wykryty, wpisz go ręcznie w polu Adres widoczny w sieci.

Plik jest zaszyfrowany / z hasłem

Program powie to wprost. Poproś klienta o wersję bez hasła — usuwanie zabezpieczeń nie jest zadaniem Impozytora.

31. Skróty i drobne triki

• Kółko myszy nad podglądem = zoom, przeciąganie = przesuwanie, dwuklik = powrót do 100%.
• Kliknięcie użytku = podgląd 1:1 z linią cięcia i strefą bezpieczną.
• W trybie poprawek: strzałki = 0,5 mm, Shift + strzałki = 5 mm, Delete = pusty użytek, Esc = wyjście z trybu.
• Przecinek dziesiętny działa w każdym polu liczbowym.
• Szukanie w Ustawieniach jest szybsze niż przewijanie — wpisz fragment nazwy sekcji.
• Program pamięta niezapisaną pracę: po zamknięciu i ponownym otwarciu pojawia się pasek „Niezapisana praca — Kontynuuj / Odrzuć”.
• Zwiń kartę Kalkulacji kliknięciem w nagłówek, gdy pracujesz tylko nad układem.
• Wyłącz miniatury w podglądzie, jeśli praca jest bardzo duża i podgląd zwalnia.

32. Wersja próbna i licencja

Program sprawdzasz bezpłatnie przez 14 dni — bez ograniczeń funkcji i bez podawania karty. Po zakupie dostajesz klucz licencyjny, który wiąże program z jednym stanowiskiem.

32.1. Uruchomienie wersji próbnej

1. Przy pierwszym uruchomieniu program prosi o adres e-mail i nazwę firmy (opcjonalnie telefon i NIP).
2. Na podany adres przychodzi jedna wiadomość z linkiem. Kliknij link — wersja próbna zaczyna się w tym momencie.
3. Wróć do programu i kliknij „Sprawdziłem”. Program odblokuje się od razu.

Licznik dni widać w nagłówku, po prawej. Na trzy dni przed końcem plakietka zmienia się na żółtą, a na podany adres przychodzi przypomnienie.

32.2. Co się dzieje po 14 dniach

Program otwiera się normalnie i nie tracisz żadnych danych. Działają: zlecenia i całe archiwum, cennik, kartoteka klientów, magazyn, karty zlecenia, kopie zapasowe, podgląd i preflight. Przestają działać trzy rzeczy:

• Generuj zaimpozowany PDF,
• Generuj PDF w zakładce Łączenie,
• Wyślij do druku (a automat z folderu wejściowego wstrzymuje się — pliki czekają w folderze, nic nie trafia do bledy).

Obok wyszarzonego „Generuj” pojawia się przycisk 🔑 Wpisz klucz licencyjny. Po wpisaniu klucza wszystko wraca w tej samej sekundzie.

32.3. Klucz licencyjny

Klucz ma postać IMPZ-XXXX-XXXX-XXXX-XXXX; wielkość liter i myślniki nie mają znaczenia. Wpisujesz go w Ustawieniach → Licencja albo w okienku przy „Generuj”. Jeśli pobrałeś paczkę ze strony po zakupie, klucz jest już w niej wpisany — program aktywuje się sam przy pierwszym uruchomieniu.

Aktywacja odbywa się raz, przez internet. Reinstalacja programu, przywrócenie kopii zapasowej i aktualizacja na tym samym komputerze nie wymagają niczego więcej.

32.4. Kod komputera

W Ustawieniach → Licencja widzisz kod tego komputera (np. IMPZ-4F2A-9C71-B0E5). Liczony jest z płyty głównej, więc nie zmienia go stacja dokująca, VPN, zmiana sieci ani ponowna instalacja systemu. Na serwer trafia tylko jego skrót — nigdy numery seryjne sprzętu. Podaj ten kod, gdy piszesz do nas o licencję: po nim rozpoznajemy stanowisko.

32.5. Zmiana komputera

Wpisz ten sam klucz na nowym stanowisku — przeniesienie jest możliwe raz na 60 dni i robisz je sam. Na starym komputerze program przestanie generować arkusze przy najbliższym sprawdzeniu licencji. Jeśli komputer się zepsuł albo potrzebujesz przenieść licencję szybciej, napisz do nas — odblokujemy to od razu, bez dopłat.

32.6. Praca bez internetu

Program potwierdza licencję przy każdym uruchomieniu, w tle, w ułamku sekundy. Brak internetu nie zatrzymuje pracy: przez 14 dni bez kontaktu z serwerem wszystko działa normalnie, a od 7. dnia program informuje, że nie może potwierdzić licencji. Wystarczy podłączyć sieć — odblokuje się sam. Awaria naszego serwera również nigdy nie blokuje programu.

32.7. Co program wysyła

Do serwera licencji trafiają wyłącznie: kod komputera, klucz licencyjny, numer wersji programu oraz — przy uruchamianiu wersji próbnej — podany adres e-mail i nazwa firmy. Nie wychodzą pliki klientów, nazwy zleceń, dane z kartoteki, ceny ani nic z Twojej bazy. Program nie zbiera statystyk użycia. Szczegóły są w regulaminie i polityce prywatności na stronie programu.

33. Dane, kopie i licencja

Wszystko, co program zapisuje, leży w jednym folderze danych: baza (zlecenia, klienci, szablony, cennik, ustawienia, magazyn), wgrane pliki PDF, wyniki impozycji, logo i kopie zapasowe. Dokładną ścieżkę pokazuje sekcja Kopia zapasowa w Ustawieniach — na Macu zwykle ~/Library/Application Support/Impozytor/data.

• Wgrane pliki bez zlecenia są usuwane po 30 dniach, wyniki bez zlecenia po 90 (do zmiany w ustawieniach). Pliki przypięte do zleceń zostają, dopóki zlecenie istnieje.
• Zlecenia w koszu są usuwane trwale po 30 dniach.
• Stan licencji i kod komputera widzisz w Ustawieniach → Licencja (rozdział 32).
• Program nie wysyła plików klientów ani danych ze zleceń do internetu — łączy się z siecią wyłącznie w sprawach licencji (rozdział 32.7).

Robican Impozytor — instrukcja obsługi. Wersję programu i datę wydania znajdziesz w Ustawieniach → O programie.